Bir yonca misali ömrümüz. Bir Pakdil devrimciliğine erişebilsek Özel'i özler üstad'da dururuz. Akif'in dizeleri yoncanın hiç umulmayan, yüzde gülücükler açtıran o dördüncü yaprağı gibi neşelendirir bizi. İşte o zaman Üstad'ın: 'ben yeşerecek İslam çiçeğinin ancak gübresi olabilirim.' lafında ki gübre olma arzusu depreşir içimizde.
Bu adamların ömürlerini adayıp ancak gübresi olmayı kendine layık gördüğü bu davanın biz neresindeyiz? Niye sırtlanmaktan imtina ederiz bu davayı? Kaybedecek neyimiz kaldı?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder